خردمندي، اندوختن دانش نيست، تسخير ناخودآگاهي است. سرشار شدن از نور است بدون وجود كوچكترين لكه سياهي.

اگر وجودت سرشار از نور ياشد، تو چه داراي ملك باشي چه نه، پادشاهي.

دروازه قلمرو الهي خودجوش بودن است. خودجوش بودن همان الهي بودن است.

ذهن هيچگاه خودجوش نيست. يا در گذشته سير مي كند يا در آينده. يا در چيزي كه ديگر نيست و يا درچيزي كه هنوز نيامده است. آنچه كه هست- چيزي كه بين اين دو قرار دارد و ذهن از آن غافل است- همان دروازه الهي است. لحظه اكنون بخشي از زمان نيست از اين رو دور از دسترس ذهن است. ذهن و زمان مترادف يكديگرند. مي تواني بگويي ذهن زماني است درون وجودت و زمان ذهني است خارج از تو. اما اين دو پديده اي واحد هستند.

لحظه اكنون نه بخشي از زمان است نه بخشي از ذهن. آنگاه كه تو در لحظه اكنون به سر مي بري، در الوهيت به سر مي بري. اين معناي واقعي مراقبه است. معناي واقعي عبادت، معناي واقعي عشق.

و آنگاه كه تو در لحظه اكنون عمل مي كني. عمل تو هرگز ناگزير نيست، زيرا از تو سر نمي زند. خداست كه از طريق تو به عمل مي پردازد. خداست كه از تو جاري مي شود.

موسيقي درون ، سكوت و صداي سكوت است . سكوت موسيقي خود را دارد . اين موسيقي را فقط كساني مي توانند بشنوندكه تمام سر و صداها را از سرخود دور ريخته اند . اين موسيقي رافقط مي توان باقلب شنيد نه با سر . كسي تمام وجودش سر است نمي تواند بشنود . فقط كسي كه سر شار از قلب و عشق است قادر به شنيدن آن است .

اين موسيقي پلي رنگين كماني را پيش پاي تو قرار مي دهد . نمي تواني باذهنت به چنگش آوري و در برش بگيري . بايد ذهن را كاملا دور بيندازي تا ناگهان پديد آيد .

اين هنر است : به آرامي كنار گذاشتن ذهن ، در بر گرفتن موسيقي درون و هم نوا شدن با دنياي دروني يكي بودن .

آن را ‹‹ خدا ›› ، ‹‹ حقيقت ›› يا ‹‹ دارما ›› مي خوانند و آن چيزي نيست مگر شنيدن موسيقي سكوت.

و

بياموز كه هرجه بيشتر ساكت و خاموش شوي . بياموز كه هرچه بيشتر آرام شوي . از سكوت و آرامش لذت ببر . آنها پيش قراولان عزيزترين مهمان هستند .

آنگاه در سكوتي ژرف به سر مي بري براي ميزباني خدا آماده مي شوي .

این لنز بیولوژیکی که قدرت زوم کردن از راه دور روی اجسام را دارد می تواند به محض زوم کردن روی جسم مورد نظر اطلاعات مربوط به جسم و یا فرد مشاهده شده را ارائه کند و یا حتی این اطلاعات را از طریق رایانه با جستجو روی اینترنت در اختبار کاربر قرار دهد. به گزارش مهر، تیم بابک پرویز در ساخت نمونه آزمایشی این لنزها از مدارات الکتریکی استفاده کردند که از لایه های فلزی ساخته شده اند که ضخامت آنها تنها چند نانومتر بوده و طول دیودهای گسیل کننده نور قرمز کمتر از یک سوم میلیمتر است.

در این خصوص بابک پرویز اظهار داشت: “نمونه آزمایشی این لنزها محتوی یک مدار اصلی و مجموعه ای از دیودها است که نور قرمز را گسیل می کنند. با کمک این لنزها می توان به محیط اطراف همانند زمانی که دنیای خارج از طریق یک صفحه نمایشگر مشاهده می شود، نگاه کرد.”